Υπήρξε μια εποχή,εκεί γύρω στο 2003,όπου ο φίλος μου ο Αργυλές και εγώ,όντες αργόσχολοι φοιτηταί ξεκινήσαμε αυτό το χόμπυ.Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ασχοληθεί ξανά,τουλάχιστον σε τέτοιο βαθμό,με ένα card game και κατά συνέπεια κόλλησα,ενώ από την άλλη ο Αργυλές(βετεράνος παίχτης Πόκεμον*)μπήκε δυναμικά στο κόσμο του lotr tgc.
Αφορμή για να ξεκινήσει όλο αυτό ήταν η επίσκεψή μας στο μαγαζί που λειτουργούσε υπό τη διεύθυνση ενός τυπά με ημιπάνκ μαλλιά,ξεβαμμένη Rage μπλούζα και μπλουτζίν πιο σκισμένο και από την Jenna Jameson και ενός μπουλούκου(πρώην πλέον)νοσταλγού του Quorthon.Τους λατρέψαμε και όταν ήμασταν εκεί μέσα νιώθαμε πιο άνετα και από το σπίτι μας.
Το "μικρό" μας community αποτελούνταν από κάθε καρυδιάς καρύδι,αφενός γιατί ο Tolkien είναι από μόνος του ένας δυνατός πόλος έλξης κούρων-οπαδών και αφετέρου γιατί δεν χρειάζεται να είσαι και πυρηνικός φυσικός για να στήσεις ένα καρτοπαίχνιδο.
Κυριολεκτικά ήταν όλοι τους ένας και ένας.Και η αλήθεια είναι ότι όλοι τους παίζανε τα decks που τους ταιριάζανε γάντι.Μπορεί να φανταστεί κανείς τον Baair χωρίς τον Withki και τον Biferny;Η΄ τον αγρινιώτη χωρίς το Goblin Armory και τους Gondorian Knights;Η απάντηση είναι πως όχι.
Δυστυχώς,υπήρξαν κάποιες παράμετροι που οδήγησαν το αγαπημένο μας παιχνίδι σε παρακμή.Αρχικά η εταιρία διανομής του παιχνιδιού έκανε πιθηκιές βγάζοντας πρόχειρες και κακοφτιαγμένες εκδόσεις,ενώ σα να μην έφτανε αυτό,η αγαπημένη μας γιάφκα έκλεισε.Και κάπου εκεί το game άρχισε να αργοπεθαίνει.
Παρόλα αυτά,είμαστε 3-4 γραφικοί που στεκόμαστε πάνω από το σχεδόν άψυχο κορμί του lotr tgc και με συνεχόμενα ηλεκτροσόκ προσπαθούμε να το κρατήσουμε στη ζώη μέχρι τη τελική πτώση.Battle to the last λοιπόν,που λέει και η αντίστοιχη κάρτα.
Ενδεικτικά κάποιες κάρτες-σήματα κατατεθέντα παιχτών.
Αργυλές
Αγρινιώτης
Baair
Καρακίτσος
Σε κάθε deck υπήρχαν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.